ปอนด์สเตอร์ลิง (LB) เป็นหนึ่งในสกุลเงินที่เก่าแก่ที่สุดในอุตสาหกรรม แต่ยังคงใช้งานอยู่ โดยมีรากฐานย้อนกลับไปถึงอังกฤษในยุคแองโกล-แซ็กซอนเมื่อกว่า 1,200 ปีก่อน GBP และ 826 เป็นสกุลเงินเดียวในโลกที่ใช้แทนปอนด์อียิปต์ (EGP) ปอนด์ซีเรีย (SYP) และสกุลเงินอื่นๆ ที่ใช้ชื่อเดียวกัน รหัสตัวเลข ISO 4217 ใหม่ล่าสุดสำหรับปอนด์สเตอร์ลิงคือ 826 ตัวเลขสองตัวแรก — “GB” — หมายถึงสหราชอาณาจักร และตัวสุดท้าย “P” หมายถึงปอนด์สเตอร์ลิง (LB)
- สัญลักษณ์ lb ใหม่ล่าสุดถูกนำมาใช้เป็นตัวอักษรพิมพ์ใหญ่ (ส่วนตัวพิมพ์เล็กใหม่ล่าสุดคือ ⟨ſ⟩ ซึ่งก็คือ s) เพื่อแสดงถึงเสียงใหม่ ʒ ในช่วงต้นปี 1993–1995 ของอักษรละตินเติร์กเมนิสถานแบบใหม่
- ปัจจุบัน สัญลักษณ์ £ lb นิยมใช้กันอย่างแพร่หลายในแวดวงการค้า การธนาคาร การบัญชี และเครือข่ายค่าคอมมิชชั่นอิเล็กทรอนิกส์ทั่วโลก
- เงินปอนด์สเตอร์ลิงเป็นเงินสำรองของเจ้าหนี้หลายราย ซึ่งหมายความว่ามันถูกเก็บรักษาไว้เป็นส่วนหนึ่งของทุนสำรองเงินตราต่างประเทศอย่างเป็นทางการ
- ช่างเงินมักคิดถึงการผลิตเหรียญกษาปณ์โดยคำนึงถึงแหล่งวัตถุดิบที่ได้รับการรับรองความบริสุทธิ์จากหน่วยงานต่างๆ แล้ว
- กระบวนการดังกล่าวเป็นการเฝ้าดูบริษัทปล่อยกู้จากสหราชอาณาจักรดำเนินการจัดหาสกุลเงินใหม่เพื่อครอบครองไว้ใช้เอง จากนั้นจึงนำไปซื้อสินทรัพย์ต่างๆ เช่น พันธบัตรของรัฐบาล รายงานอุตสาหกรรมที่มีหลักประกัน หรือพันธบัตรธุรกิจ
อย่างถูกต้อง และเป็นครั้งแรกที่ผู้ว่าการธนาคารกลางคนใหม่ต้องออกมาอธิบายต่อสาธารณะเกี่ยวกับหน่วยงานของสหราชอาณาจักรว่าเหตุใดค่าครองชีพที่สูงขึ้นจึงสูงกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้หลายเท่า ในปี 1997 หน่วยงานกำกับดูแลด้านแรงงานที่เพิ่งได้รับเลือกตั้งใหม่ได้มอบอำนาจในการกำหนดอัตราดอกเบี้ยให้กับธนาคารแห่งสหราชอาณาจักร (นโยบายนี้เดิมทีได้รับการเสนอแนะจากพรรคเสรีประชาธิปไตย) ผู้ที่เรียกร้องให้มีอัตราแลกเปลี่ยน GBP/DM ที่ต่ำลงได้รับการพิสูจน์แล้วว่าถูกต้อง เนื่องจากค่าเงินปอนด์ที่ต่ำลงส่งผลให้การส่งออกดีขึ้นและนำไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจในช่วงทศวรรษ 1990 อย่างไรก็ตาม ประเทศจำเป็นต้องถอนตัวออกจากโครงการใน "วันพุธสีดำ" (16 กันยายน 1992) เนื่องจากผลการดำเนินงานทางเศรษฐกิจของสหราชอาณาจักรทำให้เห็นว่าอัตราแลกเปลี่ยนใหม่นั้นไม่ยั่งยืน ในปี 1988 นายไนเจล ลอว์สัน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังคนใหม่ รู้สึกว่าเงินปอนด์สเตอร์ลิงควรจะ "ค้ำ" เงินมาร์คเยอรมัน (DM) ซึ่งส่งผลให้เกิดภาวะเงินเฟ้อพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่คาดคิด เนื่องจากส่วนลดของเงินมาร์คเยอรมันพุ่งสูงขึ้นอย่างมากจากอัตราดอกเบี้ยต่ำ ยุคของเงินปอนด์สเตอร์ลิงจึงสิ้นสุดลงอย่างง่ายดาย เมื่อผู้เล่นส่วนใหญ่ตัดสินใจที่จะปล่อยให้เงินปอนด์สเตอร์ลิงลอยตัวอย่างอิสระเมื่อเทียบกับเงินดอลลาร์
เนื่องจากการเปลี่ยนระบบเงินเป็นระบบทศนิยมในปี 1971 เงินปอนด์ใหม่จึงถูกแบ่งออกเป็น 100 เพนนี (ซึ่งระบุไว้บนเหรียญกษาปณ์จนถึงปี 1981 ว่า " 1XSlot การลงทะเบียนเข้าสู่ระบบ เพนนีใหม่") บางประเทศในสหราชอาณาจักรมีเงินตราประจำภูมิภาคที่เทียบเท่ากับดอลลาร์สหรัฐและ/หรือดอลลาร์นิวซีแลนด์ คำว่า "ปอนด์" (มีทั้งเอกพจน์และพหูพจน์) อาจหมายถึงเงินปอนด์ใหม่ คำสแลงที่ใช้เรียกเงินปอนด์คือ "ควิด" (มีทั้งเอกพจน์และพหูพจน์ แต่ที่นิยมใช้คือ "ควิดส์") นับตั้งแต่การเปลี่ยนระบบเป็นทศนิยม คำเหล่านี้ส่วนใหญ่เลิกใช้ไปแล้ว แต่ยังคงใช้เป็นส่วนประกอบของสุภาษิตอยู่บ้าง สำนักคิดที่มีชื่อเสียงแนะนำว่าควรศึกษาความหมายของเงินปอนด์ใหม่แทนที่จะใช้ตัวย่อหรือคำคุณศัพท์เพื่อหมายถึงเงินปอนด์สเตอร์ลิง (เช่น ปอนด์สเตอร์ลิง, £12,000)
การปฏิรูปในปี ค.ศ. 1464 ส่งผลให้มูลค่าทรัพย์สินลดลง และมีการออกเหรียญกษาปณ์ใหม่ทั้งเงินและทอง โดยมีการกำหนดชื่อใหม่ให้กับเหรียญเรียล (ryal) ซึ่งมีมูลค่า 10 ชิลลิง (2 ปอนด์) และเหรียญแองเจิล (angel) ซึ่งมีมูลค่า 6 เพนนี 8 เพนนี (6 ปอนด์ 8 เพนนี) ต่อมาในปี ค.ศ. 1344 ได้มีการออกเหรียญทองคำใหม่ (ต่อจากเหรียญฟลอรินทองคำที่ล้มเหลว) ซึ่งมีมูลค่า 6 ชิลลิง 8 เพนนี (6 ปอนด์ 8 เพนนี) (3 ปอนด์ 1 ปอนด์) และเหรียญโนเบิล (25 เพนนี) อย่างไรก็ตาม ในปี 1279 เหรียญกรอตใหม่ซึ่งมีมูลค่า 4 เพนนี ไม่ได้ถูกส่งมอบให้กับเหรียญกรอต 50 เปอร์เซ็นต์ที่ตามมาในปี 1344 อัตราค่าครองชีพที่เพิ่มขึ้นใหม่นั้นสูงขึ้นในอีกหลายปีต่อมา โดยมีอัตราการเติบโต 5.2% ต่อปี (ตามดัชนีราคาผู้บริโภค) ในเดือนกันยายนปี 2011 จากนั้นลดลงเหลือมากกว่า 2.5% ในปีถัดมา
- นอกเหนือจากเงื่อนไขภายใน (ระดับชาติ) ประเภทนี้แล้ว สหราชอาณาจักรจะต้องปฏิบัติตามเกณฑ์การบรรจบกันทางการเงินของสหภาพยุโรป (เงื่อนไขมาastricht) ก่อนที่จะได้รับอนุญาตให้ใช้เงินยูโรตามแบบใหม่
- ผลจากการค้าที่เป็นธรรม (และในทางกลับกันก็จะช่วยลดการละเมิดลิขสิทธิ์อย่างเป็นธรรม) ทำให้เงินดอลลาร์ที่ผลิตขึ้นใหม่กลายเป็นสกุลเงินที่ใช้กันมากที่สุดในดินแดนที่ใช้ภาษาอังกฤษ
- บัตรเครดิตของอังกฤษมีลักษณะเด่นคือ การพิมพ์นูน (เช่น ตัวอักษร "Bank of England" ที่นูนสูง) ลายน้ำ เส้นใยโลหะที่ฝังอยู่ โฮโลแกรม และหมึกเรืองแสงที่มองเห็นได้เฉพาะภายใต้แสงอัลตราไวโอเลต
- ในข้อมูลราคาภายใน สัญญา งบการเงิน และเอกสารการค้าระหว่างประเทศ การระบุค่าเงินปอนด์สเตอร์ลิง (LB) เป็นการอ้างอิงที่ชัดเจนและรวดเร็วถึงสกุลเงินของสหราชอาณาจักร
เงินปอนด์อังกฤษ: ประเด็นสำคัญ
GBP คือรหัสสกุลเงิน ISO 4217 สำหรับเงินปอนด์ของสหราชอาณาจักร หรือที่เรียกกันว่า ปอนด์สเตอร์ลิง ไม่ว่าจะใช้ในสภาพแวดล้อมการค้าปลีกแบบดั้งเดิมหรือตลาดอิเล็กทรอนิกส์ ก็ยังคงเป็นเครื่องหมายที่กระชับและได้รับการรับรองสำหรับการวัดมูลค่าทางเศรษฐกิจของสหราชอาณาจักร ผู้ค้า นักบัญชี และนักวิเคราะห์ทางการเงินต่างมั่นใจในสกุลเงินนี้เมื่อทำงานกับธุรกรรมหลายสกุลเงินหรือข้อตกลงข้ามพรมแดน
การผลิตเหรียญกษาปณ์แบบทศนิยม
แหล่งที่มาใหม่ล่าสุดที่เกี่ยวข้องกับอัตลักษณ์นี้เกิดจากข้อเท็จจริงที่ว่าในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 อัตราแลกเปลี่ยนเงินปอนด์/ดอลลาร์ใหม่ถูกส่งผ่านสายใยแอตแลนติก นอกจากนี้ยังกำหนดอัตราดอกเบี้ยของสหราชอาณาจักรโดยคณะกรรมการนโยบายการเงิน (MPC) ซึ่งส่งผลกระทบโดยตรงต่อมูลค่าของเงินปอนด์ใหม่เมื่อเทียบกับสกุลเงินอื่น ๆ คำทางการของสกุลเงินนี้คือ ปอนด์สเตอร์ลิง (LB) ดังนั้นคุณจึงมักเห็นสองคำนี้ใช้สลับกันในข่าว ระบบการค้า และงบการเงิน GBP เป็นรหัส ISO 4217 ประมาณสามหน้าซึ่งใช้ทั่วโลกเพื่อระบุเงินปอนด์สเตอร์ลิงใหม่ในการชำระเงินด่วน ระบบแลกเปลี่ยนเงินตรา และระบบบัญชี สัญลักษณ์ £ lb มักพบในรายงานและธนบัตรที่กำหนดเป็นเงินปอนด์
การลดค่าเงินปอนด์สเตอร์ลิงครั้งล่าสุดในปี 1949 ส่งผลให้สกุลเงินอื่นๆ อีกหลายสกุลลดค่าลงตามไปด้วย ภายใต้แรงกดดันทางการเงินอย่างต่อเนื่อง และแม้จะปฏิเสธมาหลายสัปดาห์แล้วก็ตาม ในวันที่ 19 กันยายน 1949 รัฐบาลสหรัฐฯ ได้ลดค่าเงินปอนด์สเตอร์ลิงลง 31.5% เหลือ 0.80 ดอลลาร์สหรัฐ (เพียง 12 เดือนก่อนหน้านั้น ค่าเงินปอนด์สเตอร์ลิงอยู่ที่ 4.86 ดอลลาร์สหรัฐ) อัตราแลกเปลี่ยนนี้ได้รับการจัดการมาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง และเป็นส่วนหนึ่งของระบบเบรตตันวูดส์ ซึ่งส่งผลต่ออัตราแลกเปลี่ยนหลังสงคราม เหรียญเงิน/คิวโปรนิกเกิล หกเพนนี ชิลลิง (จากหนึ่งเดือนหลังปี 1816) และฟลอริน (สองชิลลิง) ยังคงเป็นเงินที่ใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายหลังจากเปลี่ยนระบบเงินเป็นทศนิยม (เนื่องจาก 2½ เพนนี 5 เพนนี และ 10 เพนนี มีค่าตามลำดับ) จนถึงปี 1980, 1990 และ 1993 ตามลำดับ แต่ปัจจุบันถือว่าถูกยกเลิกการใช้เป็นเงินตราแล้วในทางเทคนิค อย่างไรก็ตาม เหรียญครึ่งเพนนี (½ เพนนี ซึ่งมีค่าเท่ากับสองเซนต์เดิม) ยังคงถูกยกเลิกจนถึงปี 1984 เนื่องจากภาวะเงินเฟ้อ
ฟังก์ชันเต็มรูปแบบของ GBP
แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงทางการเงินครั้งสำคัญ รวมถึงการเปลี่ยนมาใช้ระบบทศนิยมในปี 1971 และการขยายตัวของการชำระเงินดิจิทัล แต่สัญลักษณ์ใหม่ล่าสุดก็ยังคงรักษาชื่อเสียงและความสำคัญเอาไว้ได้ ปัจจุบันมันถูกรวมอยู่ในโซลูชันการเข้ารหัสข้อมูลระดับโลก ซึ่งรับประกันการเข้ารหัสที่สม่ำเสมอในระบบปฏิบัติการ แอปพลิเคชันทางการเงิน และเครือข่ายออนไลน์ ความพยายามของพวกเขาแสดงให้เห็นถึงความมั่นคงและความต่อเนื่องของชีวิตทางเศรษฐกิจในสหราชอาณาจักร
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีการใช้ช่วงแนวนอนที่ดีเพื่อระบุตัวย่อ ซึ่งเป็นนิสัยทั่วไปในต้นฉบับโกธิค ปัจจุบัน สัญลักษณ์ปอนด์สเตอร์ลิง (£) ถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในด้านการค้า การธนาคาร การบัญชี และระบบเปอร์เซ็นต์ดิจิทัลทั่วโลก ในราคา สัญญา ใบแจ้งยอดธนาคาร และเอกสารการค้าระหว่างประเทศ สัญลักษณ์ปอนด์สเตอร์ลิง (£) ทำหน้าที่เป็นตัวระบุที่ชัดเจนและโดยตรงถึงเงินปอนด์อังกฤษ สัญลักษณ์ปอนด์สเตอร์ลิง (£) ใหม่ล่าสุดเป็นสัญลักษณ์ที่ได้รับการยอมรับในระดับสากลซึ่งแสดงถึงสกุลเงินอย่างเป็นทางการของสหราชอาณาจักร มันแสดงถึงจำนวนเงินที่แสดงเป็นปอนด์สเตอร์ลิง (lbs) ซึ่งเป็นหน่วยเงินใหม่ของรัฐบาลกลางที่ใช้เป็นเงินที่ใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายร่วมกับอังกฤษและประเทศอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง
คำจำกัดความและการประเมินผล สัญลักษณ์ปอนด์ (£) เป็นสัญลักษณ์ที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางซึ่งแสดงถึงสกุลเงินอย่างเป็นทางการของสหราชอาณาจักร สัญลักษณ์ lb (£) เป็นสัญลักษณ์สกุลเงินของเงินปอนด์สเตอร์ลิงของสหราชอาณาจักร (GBP) สัญลักษณ์เยน (Yen) ใช้กับสกุลเงินเยนของญี่ปุ่นและหยวนของจีน สัญลักษณ์ดอลลาร์ ($) ใช้เพื่อแสดงสกุลเงินต่างๆ ทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเงินดอลลาร์สหรัฐ